Makale Adı: Anaokulu uyum süreci
Makaleyi bizimle paylaşan üyemiz :Psikolog Eda GÖKDUMAN
Okul öncesi dönem çocuğunuzun bilişsel, duygusal ve sosyal gelişimi açısından yaşamında çok büyük bir yer tuttuğunu biliyor muydunuz? Bu dönemde çocuğunuzun kişiliğinin %80 i oluşmaktadır. Bu nedenle anaokulu döneminde ilk sosyalleşme sürecini yaşayan çocuğunuzun bu dönemi sağlıklı geçirmesi çok önemlidir.
Anaokuluna alışma dönemi bazı çocuklar için çok sancılı geçmektedir. Çocuğun ilk güven duyduğu obje annedir, sonrasında baba ve bakımı ile ilgilenen anneanne, dede, hala vb kişilerdir. Alıştığı kişilerden sonra başka insanlara güvenmek, dış dünyaya açılmak çocuk için zor bir süreç olacaktır. Bu sürecin zor geçtiğini en çok gözlemlediğimiz aile yapıları aşırı koruyucu- kollayıcı tutum sergileyen anne ve babalardır. Bu tip ailelerde çocuk bireyselleşmeyi sağlayamaz çünkü çevresindeki kişiler yoğun endişelerinden dolayı ya da o henüz küçük diye buna bir türlü izin vermemektedir. Büyüyen her çocuk bireyselleşmek için çaba gösterir, çevresini merak eder, dokunur, yürümek için çaba gösterir ve yürür, yürüyerek ulaşabildiklerinin sayısı artar ve daha çok merakı artar, istediklerini yapmak için sizinle inatlaşır ve kendini ortaya koyar, tüm bunlar çocuk için bir bireyselleşme çabasıdır.
Çocuğun anaokuluna başlama sürecinde sadece çocuk değil annenin de duygusal olarak hazır olması gerekir. Çocuğun ayrılırken duygusal olarak annenin üzüntü ve kaygısını hissetmesi anaokuluna uyum sürecini zorlaştırmaktadır. Çoğunlukla karşılaştığımız durum annelerin çocuklarının ağlamalarına dayanamadıkları noktada onları anaokulundan alma davranışı göstermeleridir. Bu tutum çocuğun gelişimi için oldukça tehlikeli bir durumdur. Bu nedenle annenin duygusal olarak bu kısa süreli ayrılık sürecine hazır olması ya da iki tarafın ayrılık anksiyetesi yaşamaması için kurum psikoloğu ile birlikte hareket edilmesi gerekir.
Anaokulu öncesinde uyum sürecini kolaylaştırmak için oyun grupları oldukça yararlı olmaktadır. Kısa sürelerle başlayan ayrılıklar zamanla daha uzun sürelere yayılmakta ve çocuğun endişesini azaltmaktadır.
Anne – babanın çocuğun içinde bulunduğu yaş itibariyle ayrılık kavramına zihinsel olarak hazır olmadığının farkında olması gerekir. “Sadece 1 saat oyna sen ben hemen gelicem ” ya da “ Eve kadar gidip gelicem “ ifadesini bir yetişkin gibi algılayamaz, “annem beni bırakıp gitti, bir daha gelmeyecek” olarak algılar ve yoğun endişe yaşar . Bu nedenle anaokuluna uyum sürecinde ilk günlerde annenin de okulda kalması yararlı olacaktır. Çocuk anneyle aynı sınıfta durma ihtiyacı duyuyorsa o oyun oynarken anne bir köşede kitap, dergi vs okuyabilir, zamanla uzaklaşma ve güven çalışmalarına devam edilmesi yararlı olacaktır. Annesinin okulda olduğunu hisseden çocuk kendini daha rahat hissederek oyunlara katılacak ve birlikte olduğu öğretmenine, arkadaşlarına güven duyacaktır. Anne ve öğretmen birlikte hareket etmeli ve zamanla anaokulundaki gereksinimlerin karşılanması anneden öğretmene geçmelidir.Öğretmenine güven duyan bir çocuk zamanla annenin yokluğundan kaygı duymayacak, okula- arkadaşlarına uyum sağlayarak sağlıklı bir sosyalleşme süreci geçirmiş olacaktır.
Uzun süre okula adapte olamayan ve yoğun kaygılar yaşayan bir çocuğun anaokuluna gitme konusunda zorlanmaması gerekir. Çocuğun duygularının ve okulla ilgili düşüncelerinin çok iyi algılanması gerekir. Bu çocuk için travmatik bir olay olabilir ve farklı psikolojik problemler yaşamasına zemin hazırlayabilir. Bu çocuğun henüz okul yaşamına hazır olmadığını gösterir. Böyle bir durumda bir uzmanla hareket edilmesi daha sağlıklı olacaktır.
Anaokulu seçerken bir takım noktalara özellikle dikkat edilmesi gerekir. Anaokulunu seçerken çocuğun fikrinin alınması birincil şarttır. Orayı sevmesi ve kendini orada iyi hissetmesi önemlidir. Anaokulunda verilen eğitimin kaliteli olması , personelin konu ile ilgili olarak iyi yetiştirilmiş olması, hijyen ve güvenliğin sağlanması, kurumda bir psikolog bulunması da dikkat edilmesi gereken noktalardandır. Size düşen görev ise öğretmeni ve diğer anaokulu çalışanları ile iletişimizi sürekli olarak sürdürmeniz ve birlikte hareket etmeniz.
10 yıllık anaokulu öğretmenıyım arkadaslar çocuklarla olmak çok guzel benı yormuyorlar ama velıler insanı delirtıyorlar bugun yıne tartıştım yenı kayıt çocuğunu getırıp sınıfa attığı gıbı gıttı snrada durumunu öğrenmek için aradı benı o sırada kızının sesını duydu telefonu yuzume kapatıp krese geldı bırsuru hakaret ettı çocuğunu bahçeye cıkarıp gezdırecekmışım neden dığer cocuklar kızının yanına gelıolarmış neden kızıyla ynuyorlarmış ben nasıl ağlatmışım kızını ya bunlar ne dengesız insanlar bide bunu yapan bı egıtımcı bu velılerı alıştırmanın bir yolu varmı arkadaslar ben 10 yıldır bulamadım çozumunu 3 yasında bı çocuk ilk gun bırakılıp gıdılırmı bunlar nası anne çok doluyum bu konuda
Benim 5 yaşında ikizlerim var.Yeni anaokuluna başladılar.Ben çalıştığım için kızlarıma annem bakıyor.Okullar açılalı 2 hafta olmasına rağmen okula gitmek istemiyorlar.Anneannelerininde onlarla birlikte sınıfta oturmasını istiyorlar karşı çıkıldığında ağlamaları kesilmiyormuş.Öğretmenimiz sadece bu hafta sonuna kadar anneminde derse katılmasına izin verdi.Kızlarım için her yolu denemeye çalışıyorum.Ödül verdim,çalıştığımı ve okula gitmek zorunda olduklarından bahsettim,kesin tavırla gitmelerinde ısrarcı oldum ama kızlar okula gitmek istemiyorlar.Lütfen bana bu konuda bilgi verirmisiniz.
benim 6yaşında oğlum var anasınıfı öğretmenimiz erkek okul başlayalı 10 gün oldu ama alışmadı sürekli ben burayı istemiyorum deyip kaçıyo öğretmenden kaynaklana bilir mi?
benim ikiz kızlarım var 34 kasımda 4 yaş btecek .ikisini anaokuluna kayıt ettirdim. ayrı sınıfta olursa kişilikleri gelişr diye düşündüm ama bir türlü okula uyum sağlayamadılar. sürekli ağlayarak gidiyorlar. okulda yemek yemiyor, yatmak istemiyorlar. birlikte aynı sınfta mı olsalardı diye düşünüyor ve vicdan azabı duyuyorum.bana bu konuda yardımcı olursanız sevinirim. bana bağımlılar diye düşünüyorum bu sorunu nasıl aşabiliriz
teşekkürler
merhabalar benım oğlum 36 aylık anaokuluna başlamadan once çok uyumlu ve soz dınleyen bır çocuktu eylül 24 ten ıtıbaren hayatım kabusa döndü çocuğum okula gıtmemek için elinden gelen herşeyi yapıyor.okulda öğretmenı çok memnun çok uyumlu olduğunu soylüyor.ne yapacağımı bılmıyorum allah anne babalara yardım etsın hayattta en zoru evlat yetiştirmekmiş şimdi anladım.
ben yorumları okudum ve birkaç meslektaşıma açıkçası çok şaşrdım…Biz okul öncesi mezunuyuz çocuğun doğum öncesinden tutunda doğduktan sonra 6 yaşına kadar olan ewrelerinin eğitimini aldık.Ben kız meslek çıkışlıyım sonrasında hacettepe okul öncesi mezunuyum ve bir kreşte müdürlük yapıyorum.Denmişki 3 yaşındn önce verilmemeli..bu bence çok yanlış anne çalışıyor ise çocuk mutlaka 2 yaşından itibaren kreşte olmalı…yorumlarda daha dikkatli olun lütfen sizler birer eğitimcisiniz insanlara yön veren misyondasınız .3 yaş diye bir sınırlama asla olamaz uygun olanda bu değil…İyi çalışmalar ..
İkizlrim var ve çokkkk ama çokkkk zor bir durummuş okulun ilk günleri.
oglum 5yaşinda ve ana sınıfına başlayacak ama oglum özürlü başinda platın bulunmakta kimse sorumlu olmak istemiyor zorla okul kabul etti ama ilgilenmezlerse diye endişelerim var oglumun zekasinda sorun yok korku sardi beni lutfen email le cvp verirmisiniz biriyle dertlesmem lazim
ben liseden yeni mezun oldum ve öğretmenlik yapacağım 3 yaş grubuna gireceğim ama daha önca küçük yşta staj yapmadığım için korkuyorum ilk günler ne yapabilirim yardımcı olursanız sevinirim
merhaba
benim 23 aylık bir oğlum var. bu günlerde aşırı derecede sinirli görünüyor. sokakta oynama imkanı var annesinin gözetiminde arkadaşlarıyla oyun oynuyor. ama onlardan da küfürler öğreniyor. kavgacı tavır sergiliyor. anaokuluna göndermeyi düşünüyoruz ama yaşı daha çok küçük kendisini bile ifade edemez. bilmiyorum doğru mu olur yanlış mı olur. en azından 3 yaşını bitirmesi gerekmez mi ana okulu için . ana okulunun mutlaka tartışmasız faydası olur ama 23 aylık olması çok küçük değil mi ?
SLM ÖĞRETMENLER ANNE VE BABALAR ANASINIFIN GİDEN KIZIMIZI ÖĞRETMENİNİN TUTARSIZLIKLARI YÜZÜNDEN OKULDAN ÇOK ÜZÜLEREKTE OLSA ALMAK ZORUNDA KALDIK.ÖĞRETMENİ MEĞER ÇOCUKLARI GÖZLERİ İLE KORKUTUYORMUŞ VE ÖĞR. GÖRE ÇOCUĞUMUZ KENDİNİ İFADE EDEMİP SESİZ KALMAYI TERCİH EDİYORMUŞ.SEBEBİNİN KENDİSİNİN BAKIŞLARINDAN KANAKLANDIGINI SÖYLEDİĞİMİZDE CEVABI ÇOK DAHA İLGİNÇTİ SİZ EVDE YÜKSEK SESLE KONUŞUN HATTA KAVGA EDİN GERÇEK HAYAT MALESEF BÖYLE KIZINIZ BUNA ALIŞMAK ZORUNDA .YANİ ÇÖZÜM BİZİM evdeki tutumumuzu kavga İLE DEĞİŞTİREREK SAKİN OLAN ÇOCUĞU KAVGACI YAPARAK KENDİNİ SAVUNMASINI SAĞLAMAKTA İMİŞ MEĞERSE.TEMENNİM BU KİŞİLİKTEKİ EĞİTİMCİ ADI ALTINDA ÇALIŞANLARIN OLMAMASI.MİLLİ EGİTİM BAKANLIĞININ MESLEKLERİNE BAŞLAMADAN ÖNCE ADAYLARI ÇOK FARKLI BİR EĞİTİMDEN GEÇİRMELERİNİ ÖNERİYORUM.ÖĞRETMENLİK SADECE GELECEKTEKİ SOSYAL GÜVENCE VE CEP HARÇLIĞI İÇİN YAPILMAMALI.BİLMEM KATILIRMISINIZ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
SLM ARKADAŞLAR BENDE 4 YILDIR ANASINIFI ÖĞRETMENLİĞİ YAPIYORUM. ÇOCUKLARI ÇOK SEVVIYORUM. DÜNYADA SEVİLMEYI EN ÇOK HAKEDEN ÇOCUKLAR. ONLARIN O SAF TEMİZ YÜREKLERİ GERÇEK SEVENİDE YAPMACIK OLANIDA ÇOK KOLAY AYIRABİLİYO. BEN ÖĞPRETMENLİĞİN İLK YILINDA OKULA UYUM SORUNU YAŞAYAN Bİ ÖĞRENCİM VARDI. GERÇEKTEN ÇOK KORUMACI TAVİZKAR BI TUTUMLA YETİŞTIRUILMİŞ VE ŞİMARTILMIŞ. OKULA UYUM SAĞLAMASI ÇOK ZOR OLDU. ÇÜNKÜ ANNESIDE ÇOCUKL SINIFTA AĞLIYODU. KIYAMAM SANA FALAN FILAN DIYE. BUNU GOREN ÇOCUK OKULA NASIL ALIŞSIN. ANNEYLEDE ÇOK KONUIŞTUM AMA EVIN TEK ÇOCUGU OLDUGU İÇİN KIYAMADIKLARINI SÖYLEDILER. LAFI FAZLA UZATMIYIM. BI GUN ANNEYLE KONUŞUP SINIFA ALMADIM ANNEYI. O GUN IKI SAAT HIÇ DURMADAN AGLADI. BENDE HIÇ ÜSTUNDE DURMADAIM. SONRA KENDISI SUSTU. IKINCI GUNDE BI SAAT AGLADI SUSTU. ÜÇÜNCU GÜN 10 DAKIKA AGLADI. 4 GUN GÜLE GÜLE ANNECİĞİM DEDI ÖPTÜ ANNESINI VE GONDERDI. ÖNEMLİ OLAN KARARLILIK ANNEDE BENCE
slm ögretmenlerim ben 21 yasında beker bi genc kızım dışardan ana sınıf ögretmenligini okuyorum siz böyle mesleginizi severek yapmanız beni dahada çok teşvik etti inşallah allah sesimi duyar hem anne hemde ögretmen ünvanını alırım ne annelik kolaydır nede ögrtmenlik hele ana sınıf ögretmenligi daha zordur ilk kişilik adımlarını burda kazanıyor bunu nasıl cocuga ögretirsen öyle devam eder yani ya topluma yararlı olmasını saglayacagız yada kotu bir birey yetiştiririz hiçbir ögretmende kotu bi birey yetiştirmek istemez insallah bu zorlugu taşır ve en iyi sekilde yapacagıma inanıyorum kendizize i bakın iyiki bu sayfayı acmışım size sesimi duyurduguma cok mutluyum byy
ben henüz 7, sınıfa gidiyorum ama anaokulu öğretmeni olmayı çok istiyorum küçüüklerle çok iyi anlaşıyorum onlarda beni seviyorlar ve 3, sınıftan beri öğretmen olmak istiyorum geleceğim için en hayırlısıda bu olacak galiba by
MERHABA ARKADAŞLAR BENDE 2 YILLIK EĞİTİMCİYİM
.YADİGAR ARKADAŞIMIZA KATILIYORUM GERÇEKTEN ÇOCUKLARA KARŞI DUYARLILIK ÇOK ÖNEMLİ ONLAR GERÇEK SEVGİYİDE YAPMACIK OLANIDA BİLİYORLAR.AÇIKÇASI BEN BU İŞE TEREDDÜTLÜ BAŞLADIM VE ŞUAN O EN BAŞTAKİ ENDİŞE VE KORKULARIM KALMADI GAYET DE MEMNUNUM YAPTIĞIM BU İŞTEN İŞ DEĞİL BİR NEVİ ANNELİK ASLINDA.
MERHABA BENİMDE DÖRDÜNCÜ YILIM HER YENİ GÜN YENİ DURUMLARLA KARŞILAŞABİLİYORUZ VELİLERİN TUTUMU ÖNEMLİ ROL OYNUYOR YARDIMCI OLMADIKLARI SÜRECE NE DERECE VERİMLİ OLUNUR TARTIŞMA KONUSU ELBETTEK ONLARIN DURUMLARI DA GÖZ ÖNÜNDE BULUNDURULMALI ANCAK DOZUNU BİLMELİ AŞIRISI BİZİM İŞİMİZİ ZORLAŞTIRIR
MAEHABALAR ARKADAŞLAR, BENDE OKULÖNCESİ EĞİTİMCİYİM.ÇİÇEK ARKADAŞIMA KATLIYORUM.GERÇEKTEN VİJDAN İŞİ VE SEVGİ.BUNLAR VARSA ÇOCUKLARDA NE ALIŞMA PROBLEMİ NE DE OKUL FOBİSİ OLUŞUR.BEN 3 YILDIR KREŞ YÖNETİCİLİĞİ YAPIYORUM AYNI ZAMANDA.ÖĞRETMENLERİMİZ ÇOCUKLARA SESİNİ YÜKSELTTİĞİ ZAMAN TEK DEDİĞİM;ANNE VE BABASI YANINDAYKENDE AYNI DAVRANIŞI YAPARMISIN?TABİKİ SESSİZ KALIYOLAR.
ÇOCUKLARIN DÜNYASI EN TEMİZ EN SAF OLANI.
ONLAR GERÇEK SEVENİDE YAPMACIK SEVENİDE BİLİYORLAR.
BİR DÖNEM KREŞ AÇMAYI DÜŞÜNDÜM ANCAK BENİM STANDARTLARIMDA,İLKELRİMDE ÇALIŞACAK PERSONEL BULMA KONUSUNDA TEREDDÜTLERİM VAR O SEBEBPTEN DEVLET İŞİNDEYİM YÖNETİCİYİM.ELİMDEN GELENİN FAZLASINI YAPMAYA ÇALIŞIYORUM .VELİLERİM MEMNUN. SEVELİM SAYGI DUYALIM ARKADAŞLAR.TEK YAPMAMIZ GEREKEN BU!
merhaba ben cocuk gelişimi okuyorum lise 2 ögrencisiyim cocukları cok seviyorum onlarla vakit gecirmekten cok hoslanıyorum 2. dönem staj yapacagım ama biraz korkuyorum ya yapamazsam diye
merhaba arkadaşlar ; bende 1 yıllık öğretmenim ve şimdi hala çocukda anneden ayrılık kaygısı yaşıyo çünkü çocuk 2 gün gelse 3 gün gelmiyo ki doğal karşılıyorum ama veli af edersiniz deli etti beni bende korkuyomuş ben dövüyomuşum ne blim garip garip söylentiler söyleyip durdu… ki dövme olayo yok üste yazıda belirttiği gibi vicdan meselesi bu iş korması gereken diğer öğrenciler ki eğer ona bakılırsa kız zaten sakin oturuyo ona bişe demiş değilim diğer çocuklarda problem yok ama o veli sürekli açık yakalamak peşinde… artık kızına karşı antipatim olmaya başladı annesi yüzünden kızı görseniz çok tatlı zeki bir kız ama ondaki anne tabi anneleri kötülemiyorum ama yaptığı doğru değil ve en son alarak sınıf değiştirebileceğini isterse okuldan alabileceğini söyledm müdürle birlikte ama o zaman altatn aldı ve devam etsin bakalım diyor…. işte böyle paylaşmak istedim ve moralimi çok bozdu yaaaaa
merhaba sevgili meslektaşlarım anasınıfı öğretmenliği çok zor ve fedakarlık vicdan isteyen bir iş olarak değerlendiriyorum öğle şeylere tanık oluyorum ki lütfen bu işi ve cocukları sevmiyorsanız yapmayın
ben 3 yıllık ana sınıfı öğretmeniyim öğrencilerim rahatlıkla uyum sağladılar tabi bu özel okul olduğundan kaynaklanıyo ben öğrencilerimin başarısının devamını dilerim
ben anaokulu öğretmen adayıyım henüz orta okuldayım ama bu mesleğe nasıl ulaşıcağımı bilmiyorum şu an okullumdaki 1. sınıf öğrencilerine hergün oyunlar oynatıyorum ve ilgileniyorum bu meslekte başarılı olacağımı düşünüyorum ama hangi okulları bitireceğim konusunda bir bilgim yok yardımcı olurmusunuz
Merhaba, benim kızım 3 yaşında. Evime çok yakın bir kreşe başladı. Bu gün üçüncü günümüz. Alıştırma döneminde olduğumuz için yarım güm şeklinde gidip geliyoruz. İlk gün fena değildi.. Annecim güle güle dedi bana. İkinci gün hafif bir mırıltı anne anneee. üçüncü gün yani bu gün tam bir kabuss. Nasıl ağladı. Öğretmeninin elinden kurtulup bana doğru koşması.. Tam bir Türk filmi çevirdik arkadaşlar. Ve kendime kızıyorum. Bunu ben yarattım ah kuzum vah kuzum çiçeğim böceğimle olmuyor. Soğukkanlı olalım. Çocuk zaten benden ayrılmak istemediği için ağlıyor. Bide ben öyle kaşları kaymış vaziyette olursam çocuk napsın annemde üzülüyor işte der tabiki. Ben bu gün çok zorlandım. Ve hemen bir karar verdim. Kızımı belli bir süre artık babası bırakcak okula. Ben bırakmaya başladığımda da hadi bay bay deyip öpüşüp hemen yok olucam o ortamdan hoşçakallar nekadar uzarsa ben kızıma okadar zarar veriyorum. İKİNCİ HATAM: sürekli kızıma okulunu övdüm öğretmenin seni çok seviyormuş bak sana aşkım bebeğim diyor ne güzel. diye diye diye çocuk bunalcak artık. Bundan da vazgeçtim. Kızım bişey demedikçe bende demiyorum ALtarnetiflerim sosya yönde okuldan çıktığı an serbest zaman ve serbest düşüncüler yine okul değil yani. Arkadaşlar ne kadar çok üstüne düşerseniz okadar kötülük edersiniz. Ben kızıma zarar vermemek adına onu rahat bırakıyorum. Öğretmeni ve oyun arkadaşları eminim benden dah iyi biliyorlar. Olayın uzmanları kahramanları onlar. Burası önemli bakın BİZ ANNELER GİBİ DUYGUSAL HATA YAPMIYORLAR. Çocuğun bireyselleşmesi için bu çok önemli. TÜm annelere sabır ve sevgiler diliyorum.
çoçuğumu ana sınıfına gönderen bir anne olarak çok yoğun duygular yaşamaktayım.ilk defa ayrılıyoruz.çoçuktan ziyade ben hazır değilmişim.
mrb ben 3,5 yıllık okulöncesi öğretmeniyim.evet sizlerin de söylediği gibi anaokuluna başlama döneminde anne-babalar ve çocuklar arasında bazı sıkıntılar yaşanabilmekte.Ancak bu devrede özellikle anneye bağlılık çok olduğu için çocuğu okula uyum sürecine alıştırmak hem öğretmenin hem de ailenin elinde.okulöncesi dönem 3-6 yaş arasıdır.çünkü ancak bu yaşlarda kendini koruma ve daha iyi ifade etme kapasitesine erişmektedir.okula uyum sürecinde annenin çocuğun yanında bir süre durması yine öğretmen gözetiminde sorun yaratmamaktadır.bu çocuğun kendine olan güvenini kazanmasını sağlar ve zamanla okula alışır.önemli olan özellikle anne-babanın kendi endişelerini çocuğa yansıtmamalarıdır.şu unutulmamalıdır ki;anaokulunda çocuk kişilik gelişiminin yüzde 80 ini tamamlar.herkese başarılar…
Merhaba, ben okul öncesi öğretmeniyim.Çocukların 3 yaşına kadar anne yanında kalmaya ihtiyacı vardır.3 yaşından sonra, sosyal çevre çocuklar için devreye girer,artık anne değil anneyle birlikte başka kişilere de, bir çevreye ihtiyaç duyar.O yüzden kızınızı 2 yaşında kreşe vermeniz pek doğru olmaz diye düşünüyorum.3-4 yaşlarında vermeniz çocuğunuz için daha doğru olacaktır.Bu konuyu biraz daha düşünüp araştırmanızı tavsiye ederim.
Benim 22 aylık bir kızım var. 7 aylıkdan itibaren çalışma hayatıma geri döndüm ve bugüne kadar ona babaanne-anneanne-hala baktı.Ama çocuğum onların aşırı korumacı tavırları yüzünden emeklemedi, geç yürüdü, hatta kendi başına oturup kalkmaya bile yeni başladı. Fiziksel aktivitesi zayıf bir çocuk oldu. Belki karakterinin de bunda etkisi vardır ama şimdi benim bazı endişelerim var. Doktoru istemese de 2 yaşında kreşe vermek istiyorum artık aşırı korumacılık istemiyorum. Ama kreşte travmaya maruz kalır, kendisini koruyamaz başına birşey gelir mi diye de çok üzülüyorum. Kuzu gibi yetiştirip ilerine koyun gibi güdülmesini istemediğim için bu riske girmeye karar verdim. Ama endileşerimin ne derece haklı olduğunu/olmadığını bilmek istiyorum.
ben anasınıfı öğretmeniyim çocuğun okula alışma sürecinde öncelikli olarak anne baba kararlı ve tutarlı olmak zorundadır öyle velilerim varki çocukla birlikte ağlıyor bunu gören çocuk nasıl okula alışır,aile okula gelmiş kendimi çocuğumu okula gönderdiğim için suçlu hissediyorum,vicdan azabı çekiyorum diyor onları anlamaya çalışıyorum ama ailelere çok görev düşüyor ben bu süreçte velilerle birlikte hareket ediyorum çocuk okulda önce bir saat geçiriyor sonraki gün iki saat…su süre sonra artıyor geçen sene bir dönem boyunca ağlayan çocuğum vardı oda pes etmedi bende ailede sonunda başardık çocuğumuz şimdi mezun oldu…benim tavsiyem öğretmeniyle birlikte hareket etmek ve öğretmene güvenmektir…
merhaba
daha yeni yeni anlıyorum
benim 5 yasında bir oğlum var bugün anasınıfına kaydını yaptırdım ama ondan nasıl ayrılacagım nasıl ayrı kalacagız endişesi simdiden beni telaslandırmaya basladı. Ya ayrılamassak ya uyum saglayamassa okulların acılmasına üç ay var ama bu sıkıntı beni öldürecek .Okul tercihi bile yapaken bölgedeki tüm okulları gezdik ögretmenleri tek tek arastırdım ne zor şeymiş anne olmak
örnek ne kadar fazla olursa bizim işimiz o kadar kolay olur